Taio cruz kimdir

"cüce, beyaz ut** anahtarı ile, fa'dan yarım perde daha tiz* ses veren bir siyah anahtara aynı anda bastı. çıkan ses, kendisini çağıran o uğursuz sesin aynısıydı. böylece, "musikideki şeytan" ruhuna giriverdi. " işte burada bahsedilen ut (do) ve fa diyez bileşeni music diabolicum olmakla beraber hatta ve vakti zamanında fazlasıyla şeytani bulunup, kilise tarafından yasaklanmıştır. nasıl birşeye benzediğini merak edenler içinsanki bir de renkleri ters çevrilmiş alternatif bir versiyonu olsa daha tadından yenmeyecek olan sözlük teması. hani bir onu bir bunu kullanırdık diye diyorum. bir de bir de, biri bu kitabın filmini çeksin, görselleştirsin yahu, belki kurgusunun ona kattığı o inanılmaz güzelliği kaybedecek ama türk sineması davut'un ilk kez o lanetli sokağa bakması gibi efsanevi bir sahneye de sahip olacak. şimdi düşünüyorum da aslında dizi de olabilir böyle 6-7 bölümlük. yeter ki görselleşsin, ama küçük ama büyük ekranda eflatun'un ışığını ve gülümseyişini görebilelim. puslu kitalar atlasi'ndan sonra ihsan oktay anar'in onunde bir kez daha saygiyla egildik sayesinde.. pek guzel bir kurgu, sahane bir uslupla birlesince yine tam olmus, ortaya sayfalari cevirip ilerlemeye kiyamadigimiz bir eser cikmis yine, yine.. anar, yine kitaplarini oturdugu yerde yazmadigini, oncesinde ilgili konuda arastirma yaptigini bir kere daha gostermis bi de, musiki konusunda verdigi bilgileri takdir etmemek mumkun degil. nasil patrick suskind'in koku'sunda* kokularin kitaptan tastigini hissediyorsak (en azindan benim icin durum bu), bunda da inceden bir musiki sayfalarin arasindan hafifce suzulerek ruhumuzu oksuyor sanki. (terdilli terdilli terdilli tenen natenedir ney..) hem musiki, hem sessizlik; ilginctir ki birini alana digeri de veriliyor: